Zayi olmaz kelimelerim,
sessizliğimden geçer.
Damarlarımdan süzülür,
kalemime ulaşır.
Satırlara dönüşür
bazen susuşum,
anlatamadıklarım
harf olur.
İçimde sessiz bir fırtına kopar;
birikir kelimeler,
beyaz bir top olur boğazımda,
yutkunmayı bekler.
Geçer kalemimden,
öğütülür, incelir–
en narin hâliyle
kâğıda dökülür.
Bazen kendimi kaybederim
uğultulu bir kalabalıkta;
asılı kalırım şehrin üstünde
yönsüz, yorgun…
Bir durakta beklerken
önümden durmaksızın akar zaman,
beynim izlemekten usanır.
İşte o an
kalemim yetişir imdadıma;
bulur beni, arıtır,
sessizliğe ulaştırır.
Sonra usulca düşer kelimeler
bembeyaz bir kâğıda–
Noktanın yeri de
virgülün nefesi de
kalemime aittir.
Ben sadece hissederim,
o yazar.